บทที่ 31

สายตาของเขาทอดต่ำลงเมื่อเห็นว่าสุภาพรวิ่งออกมาทั้งที่เท้าเปล่าเปลือย คิ้วเรียวได้รูปของเขาพลันขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความอาทร

"เธอนี่นะ... วิ่งออกมาแบบนี้ไม่กลัวจะไม่สบายหรือไง" น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเสียจนอรัญญาไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน ราวกับว่าเขาปรารถนาจะกอบโกยสิ่งที่ดีที่สุดในโลกมากองไว้ตรงหน้าสุภาพรเพีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ